Wybory do Dumy, które odbędą się 18-20 września, są nie tyle aktem demokratycznym, ile pośrednim wskaźnikiem, w jaką stronę zmierza rosyjski reżim autorytarny. Wyniki tego quasiwyborczego spektaklu pozwolą ocenić, jak skutecznie Kreml zdoła utrzymać pozory stabilności w obliczu rosnących strat na froncie, wewnętrznych podziałów w elitach walczących o przejęcie skonfiskowanego majątku oraz społecznego kontraktu, który od roku 2000 był już trzykrotnie redefiniowany i stopniowo pozbawiany treści w jakikolwiek sposób pozytywnie wpływającej na życie zwykłych obywateli.

Woda staje się jednym z kluczowych zasobów strategicznych państwa. Rosnąca presja klimatyczna, susze, powodzie i niedobory wody coraz silniej zagrażają bezpieczeństwu energetycznemu, rolnictwu, gospodarce i zdolności państwa do reagowania na kryzysy. Polska wciąż jednak zarządza zasobami wodnymi przede wszystkim w sposób reaktywny i rozproszony, nie traktując ich jako integralnego elementu bezpieczeństwa narodowego. Potrzebna jest zasadnicza zmiana paradygmatu: woda musi zostać uznana za strategiczny zasób państwa, a budowanie odporności wodnej – za jeden z priorytetów polityki bezpieczeństwa i rozwoju.

Od 2022 roku Rosja systematycznie atakuje ukraińską infrastrukturę energetyczną. Pierwsza fala ataków celowała w podstacje, uniemożliwiając dystrybucję energii; druga uderza bezpośrednio w moce wytwórcze. Według danych cytowanych przez BGK, Ukraina utraciła około 70% przedwojennej mocy wytwórczej energii, a produkcja gazu spadła w 2025 roku o około 40%. Celem energetycznego terroryzmu pozostaje sparaliżowanie gospodarki i złamanie woli oporu – nie tylko poprzez utrudnienia wynikające z ograniczeń w dostępie do prądu, wody i ogrzewania, ale przez warunki bezpośrednio zagrażające życiu cywilów, zwłaszcza w okresie zimowym.