„Kierunki polskiej polityki rozwojowej” – seminarium eksperckie w siedzibie Fundacji Pułaskiego

„Kierunki polskiej polityki rozwojowej” – seminarium eksperckie w siedzibie Fundacji Pułaskiego

30 maja w siedzibie Fundacji im. K. Pułaskiego odbyło się seminarium eksperckie „Kierunki polskiej polityki rozwojowej.

Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele administracji rządowej – Departamentu Współpracy Rozwojowej MSZ, UNICEF, ośrodków analitycznych (PISM), organizacji rzeczniczych (Instytut Globalnej Odpowiedzialności), akademickich (Centrum Europejskie UW, UKSW, Polska Akademia Nauk), biznesu, oraz praktyków (Fundacji Solidarności Międzynarodowej, Polskiej Akcji Humanitarnej).

Spotkanie postawiło sobie za cel krytyczne przeanalizowanie kształtu polskiej polityki rozwojowej, warunków do zwiększania roli jako donora, ocenę relacji i spójności między geograficznymi priorytetami polskiej polityki rozwojowej a udziałem w innych formach obecności zewnętrznej (np. misjach zagranicznych, inwestycji, współpracy naukowej), przełożenia wiedzy i doświadczenia zdobytego w terenie na kreowanie polityki rozwojowej, relacji programów rozwojowych z biznesem.

Seminarium rozpoczął Dyrektor Programu Pokój i Stabilizacja Fundacji Pułaskiego Marcin Bużański wprowadzeniem do aktualnych globalnych trendów w planowaniu współpracy rozwojowej. Jędrzej Czerep, koordynator Programu przedstawił pytania o konsekwencje niedawnych przesunięć przez Polskę priorytetów geograficznych: państw, na których Polska koncentrować będzie swoje inicjatywy rozwojowe. Następnie, Marek Kuberski, zastępca dyrektora Departamentu Współpracy Rozwojowej MSZ nakreślił miejsce współpracy rozwojowej jako instrumentu polskiego soft power. W dalszej części spotkania uczestnicy skupili się na relacjach bezpieczeństwa i rozwoju, oraz korzyści i zagrożeń wynikających ze zbliżenia biznesu do współpracy rozwojowej (Kamil Zajączkowski, CE UW) i potrzeby regulacji państwowych dotyczących zasad inwestowania w krajach rozwijających się Marcin Wojtalik, IGO).

Dyskusja przyniosła szereg interesujących wniosków. Wyraźnie wybrzmiała potrzeba wypracowania szerszej wizji polityki rozwojowej, określenia jej celów, konieczność budowania zaufania do Polski jako partnera, przemyślenia przez Polskę tego co ma do zaoferowania beneficjentom pomocy. Ewidentne okazały się niedostatki w komunikacji i zrozumienia współzależności pomiędzy różnymi sektorami, np. humanitarnym i bezpieczeństwa.

Wnioski z seminarium, będącego drugim spotkaniem z cyklu przeglądowego polskiego zaangażowania zewnętrznego, jakie prowadzi Program Pokój i Stabilizacja, znajdą się w raporcie podsumowującym całą serię.