Budowanie odporności systemowej przypomina polisę ubezpieczeniową – każdy jej chce, ale mało kto jest gotów rzetelnie za nią zapłacić. Ochrona przed skutkami kryzysu klimatycznego, cyberatakami czy załamaniem łańcuchów dostaw wymaga natychmiastowych nakładów na zagrożenia, które mogą się nigdy nie urzeczywistnić. W efekcie mechanizmy rynkowe niemal automatycznie prowadzą do niedoinwestowania tego obszaru. Powstaje niebezpieczny paradoks: cena przygotowania na kryzys jest znana i trzeba ją zapłacić od razu, podczas gdy koszty zaniechania są katastrofalne, ale odłożone w czasie.

O tym, jak pogodzić logikę rynkową z wyzwaniami bezpieczeństwa, rozmawiano podczas panelu dyskusyjnego Funding the Unthinkable: Who Pays for Resilience Before Crisis Hits? w ramach ścieżki Democratic Resilience na Warsaw Security Forum 2026. Eksperci przeanalizowali dostępne modele finansowania, podział odpowiedzialności między sektorem publicznym a prywatnym oraz rolę zachęt regulacyjnych. Wydarzenie zorganizowano we współpracy z Fundacją PZU, która była Partnerem Instytucjonalnym WSF 2026.

W panelu poświęconym szukaniu równowagi między krótkoterminowymi wydatkami a długoterminową stabilnością udział wzięli: Bogdan Benczak (Prezes Zarządu PZU S.A.), Mikołaj Dowgielewicz (Dyrektor Generalny i Zastępca Sekretarza Generalnego Europejskiego Banku Inwestycyjnego), Beata Javorcik (Główna Ekonomistka Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju) oraz Alexander McWhorter (Dyrektor Zarządzający Citi w Polsce i Szef Bankowości na Ukrainę). Dyskusję poprowadził Marcin Bużański (Dyrektor Centrum Dyplomacji i Negocjacji na Uniwersytecie Civitas oraz Doradca Zarządu Fundacji im. Kazimierza Pułaskiego).

Partner: