Autor: Rafał Lipka, Reuben F. Johnson

Po pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 roku polski rząd zapoczątkował bezprecedensowy program modernizacji wojskowej, którego głównym długoterminowym celem jest przekształcenie Polski w główne mocarstwo lądowe w Europie. W samym 2024 roku wydatki Polski na obronność osiągnęły 170 miliardów złotych (43 miliardy USD), co stanowiło ponad 4,2 procent PKB. W 2025 roku łączna kwota ta może sięgnąć nawet 50 miliardów USD, osiągając prawie 5 procent polskiego PKB.

Jasnopodkreśla to, że Polska nie powinna już dłużej polegać na zakupach gotowego sprzętu wojskowego („z półki”). Polski rząd musi zapewnić większy udział rodzimego przemysłu w produkcji, utrzymaniu oraz rozwoju sprzętu wojskowego w przyszłości. Niemniej jednak osiągnięcie poziomu zaawansowania przemysłowego widocznego w innych wiodących państwach zajęłoby lata, jeśli nie dekady, i z pewnością kosztowałoby miliardy dolarów przeznaczone na badania i rozwój.

Zważywszy na uwarunkowania geopolityczne Polski oraz utrzymujące się obawy przed kolejnym konfliktem w Europie, jedynym sposobem na przezwyciężenie wyżej wymienionych problemów jest pójście drogą innych państw, które w przeszłości mierzyły się z porównywalnymi wyzwaniami — takich jak Republika Korei. Od 2022 roku współpraca polsko-południowokoreańska znacznie przyspieszyła, stanowiąc dowód zaangażowania obu rządów w zacieśnianie więzi przemysłowych i gospodarczych między Seulem a Warszawą.

Ministerstwo Obrony Narodowej RP zamówiło setki czołgów podstawowych K2, samobieżnych armatohaubic K9, wyrzutni rakietowych K239 oraz samolotów FA-50. Skala polskich zakupów wojskowych stanowi bezprecedensową szansę nie tylko na wzmocnienie Sił Zbrojnych RP, ale także na transformację polskiego przemysłu obronnego, który pozostaje w tyle za innymi uprzemysłowionymi narodami.

Potencjalnie Polska mogłaby podjąć współpracę z południowokoreańskimi firmami zbrojeniowymi, takimi jak Hyundai Rotem i Hanwha Aerospace, w celu wspólnej produkcji i eksportu południowokoreańsko-polskich systemów uzbrojenia do innych krajów europejskich. Biorąc pod uwagę, że żadna polska firma nie jest obecnie zdolna do produkcji czołgów podstawowych, współpraca z południowokoreańskim przemysłem obronnym w ramach programu K2 daje szansę na przywrócenie Polsce pozycji producenta czołgów (MBT) — co pozwoli zaspokoić potrzeby Polskich Sił Zbrojnych, a potencjalnie także pozyskać innych odbiorców eksportowych. Tym samym współpraca z przemysłem Republiki Korei może przynieść ogromne korzyści licznym polskim przedsiębiorstwom zbrojeniowym.

Wspierane przez Korea Foundation

Współfinansowano ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Rządowego Programu PROO
Publikacja odzwierciedla jedynie opinię autora, NIW-CRSO nie jest odpowiedzialny za sposób wykorzystania zawartych w nich informacji